نقش تصفیه خانه های محلی و زراعت چوب با پساب تصفیه شده در پایداری اجتماعی و مدیریت محیط زیست روستاهای حوضه سد زاینده رود

منطقه حوضه آبریز زاینده رود به ویژه روستاهای واقع در بالادست سد با چالش های دوگانه کمبود منابع آب و مدیریت نامناسب و فاضلاب های تولیدی مواجه هستند این امر پایداری محیط زیست منطقه، کیفیت آب های زیرزمینی و در نهایت ثبات اجتماعی اقتصادی ساکنان (مانند روستاهای گیشنیزجان، کمیتک، مشهد کاوه و ملک آباد) را تهدید می کند. هدف از این پژوهش، ارزیابی نقش استقرار سامانه های تصفیه خانه فاضلاب محلی در کنار استفاده ی برنامه ریزی شده از پساب حاصله برای زراعت چوب (مانند صنوبر یا اکالیپتوس) به عنوان یک مدل جامع برای مدیریت محیط زیست و ارتقای پایداری اجتماعی در این روستاها است. نتایج مورد انتظار نشان دهنده ی آن است که این رویکرد یکپارچه ضمن جلوگیری از آلودگی های نقطه ای و غیر نقطه ای فشار وارده بر منابع آب سطحی و زیرزمینی را به شدت کاهش داده و با ایجاد یک منبع درآمد پایدار برای روستاییان از طریق فروش محصولات چوبی، تاب آوری اجتماعی و اقتصادی منطقه را به طور محسوس افزایش می دهد. این مدل به مثابه ی یک راهکار «آب مجازی» در مقیاس کوچک عمل می کند که منجر به «امیدآفرینی» در جوامع محلی می گردد.

کلیدواژه ها:

تصفیه خانه محلی ، زراعت چوب ، پساب تصفیه شده ، پایداری اجتماعی ، مدیریت محیط زیست ، سد زاینده رود