مدلهای توانمندسازی مشارکتی برای ارتقای کیفیت زندگی و پایداری اجتماعی در جوامع محروم

محرومیت اقتصادی و اجتماعی یکی از مهمترین چالشهای توسعه پایدار در جوامع کمتر توسعه یافته است که موجب کاهش کیفیت زندگی، افزایش نابرابری، افزایش آسیبهای اجتماعی و کاهش مشارکت مردم در فرآیندهای توسعه می شود. این مقاله با هدف ارائه مدلهای توانمندسازی مشارکتی و جامع به بررسی روشهای نوین توانمندسازی جوامع محروم پرداخته و چارچوبی عملیاتی برای کاهش محرومیت و ارتقای پایداری اجتماعی ارائه می دهد. روش تحقیق ترکیبی بوده و شامل مطالعه اسنادی، تحلیل نمونه های موفق داخلی و بین المللی، مصاحبه با کارشناسان توسعه و جمع آوری داده های میدانی است. یافته ها نشان می دهد که مدل های مشارکتی، با ایجاد شبکه های حمایتی، افزایش مشارکت مردمی، آموزش مهارت های اقتصادی و اجتماعی و بهبود دسترسی به منابع موجب ارتقای کیفیت زندگی و پایداری اجتماعی می شوند. این مدل ها همچنین قابلیت بومی سازی و تعمیم به دیگر مناطق محروم ایران را دارند و می توانند به سیاست گذاران، NGOها و سازمان های توسعه محلی در طراحی برنامه های عملی و مقیاس پذیر کمک کنند.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی مشارکتی ، کیفیت زندگی ، پایداری اجتماعی ، محرومیت ، عدالت اجتماعی ، توسعه پایدار