افزایش سن ازدواج در جوانان و تاثیر آن بر کاهش تعداد فرزندان و پایداری اجتماعی

مقدمه: افزایش سن ازدواج در جوامع مختلف به ویژه در کشورهای در حال توسعه مانند ایران به عنوان یکی از عوامل موثر بر کاهش نرخ باروری شناخته می شود. این مطالعه به تحلیل و تبیین رابطه میان سن ازدواج و تعداد فرزندان در ایران می پردازد و همچنین عوامل اجتماعی اقتصادی و فرهنگی موثر بر این روند را بررسی می کند. یافته ها: افزایش سن ازدواج به طور معناداری با کاهش تعداد فرزندان در خانواده ها مرتبط است به طوری که خانواده هایی که در سنین بالاتر ازدواج کرده اند تمایل کمتری به داشتن فرزندان بیشتر دارند. این روند می تواند ناشی از افزایش سطح تحصیلات زنان و تمایل آنها به فرصت های شغلی و استقلال مالی باشد که موجب تاخیر در ازدواج و کاهش تمایل به فرزندآوری می شود. همچنین ورود زنان به بازار کار و تامین مالی خانواده ها آنها را از فرصت کافی برای فرزندآوری محروم کرده و به تاخیر در تصمیم گیری برای ازدواج و فرزندآوری منجر می شود. افزایش هزینه های زندگی، مسکن و آموزش فرزندان نیز خانواده ها را به سمت کاهش تعداد فرزندان سوق می دهد. عوامل فرهنگی و اجتماعی به ویژه در نسل های جوان تر نیز در این روند نقش دارند. روش کار: این تحقیق به صورت یک مرور نظام مند و علمی طراحی شده است. جستجوی مقالات از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ در پایگاه های معتبر شامل PubMed، Google Scholar، SID انجام شد. پس از بررسی ۲۰ مقاله بر اساس معیارهای مشخص ۸ مورد به صورت کمی تحلیل شد. نتیجه گیری: افزایش سن ازدواج به عنوان یک عامل مهم در کاهش نرخ باروری در ایران شناخته می شود. این روند می تواند به عواقب اجتماعی و اقتصادی گسترده ای منجر شود از جمله پیری جمعیت و چالش مربوط به تامین اجتماعی.

کلیدواژه ها:

افزایش سن ازدواج ، تعداد فرزندان ، فرزندآوری ، کاهش نرخ باروری ، بازار کار