مدلهای نوین توانمندسازی اجتماعی و اقتصادی برای کاهش محرومیت و ارتقای پایداری اجتماعی در جوامع کمتر توسعه یافته

محرومیت اقتصادی و اجتماعی یکی از مهمترین چالشهای توسعه پایدار در جوامع کمتر توسعه یافته است که اثرات گسترده ای بر کیفیت زندگی، عدالت اجتماعی، مشارکت مردمی و تاب آوری جوامع دارد. کاهش دسترسی به منابع مالی، خدمات آموزشی و بهداشتی، فرصت های اشتغال و مشارکت اجتماعی موجب ایجاد چرخه های معیوب می شود که محرومیت را تشدید کرده و پایداری اجتماعی را تهدید می کند. این مقاله با هدف ارائه مدل های نوین توانمندسازی اجتماعی و اقتصادی طراحی شده است که بتوانند محرومیت را کاهش دهند و ظرفیت های اقتصادی و اجتماعی جوامع محروم را ارتقا دهند. روش تحقیق ترکیبی است و شامل تحلیل اسنادی، مطالعات موردی داخلی و بین المللی، مصاحبه با کارشناسان اقتصادی و اجتماعی و جمع آوری داده های میدانی می باشد. مدل های ارائه شده بر ترکیب توانمندسازی فردی و گروهی، افزایش مشارکت اجتماعی، دسترسی به منابع اقتصادی و ایجاد شبکه های حمایتی محلی تمرکز دارند. یافته ها نشان می دهد این مدل ها ضمن افزایش مهارت ها و اشتغال، اعتماد اجتماعی و مشارکت فعال مردم را نیز تقویت می کنند و می توانند اثرات بلندمدت در کاهش نابرابری و محرومیت اقتصادی و اجتماعی داشته باشند. نتایج تحقیق می تواند به سیاست گذاران، سازمان های غیر دولتی و برنامه ریزان توسعه کمک کند تا برنامه های علمی، عملیاتی و مقیاس پذیر برای توانمندسازی جوامع محروم و ارتقای پایداری اجتماعی طراحی کنند. مدل پیشنهادی قابلیت الگوسازی و توسعه در سایر مناطق با شرایط مشابه را نیز دارد و می تواند به عنوان الگوی ملی برای کاهش محرومیت و ارتقای عدالت اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی ، اجتماعی ، توسعه اقتصادی ، محرومیت ، پایداری ، اجتماعی ، مشارکت اجتماعی