ارتقای رفاه اجتماعی و عدالت اقتصادی از طریق توانمندسازی مشارکتی در جوامع محروم

محرومیت اقتصادی و اجتماعی یکی از موانع اصلی توسعه پایدار در جوامع کمتر توسعه یافته است که اثرات منفی بر کیفیت زندگی، عدالت اجتماعی و مشارکت مردمی دارد. این پژوهش با هدف ارائه مدل جامع توانمندسازی مشارکتی به بررسی شیوه های کاهش محرومیت و ارتقای رفاه اجتماعی می پردازد. روش تحقیق ترکیبی است و شامل مطالعه اسنادی، تحلیل نمونه های موفق داخلی و خارجی، مصاحبه با ذینفعان و جمع آوری داده های میدانی می باشد. یافته ها نشان می دهد که برنامه های توانمندسازی مشارکتی با تمرکز بر مهارت آموزی، شبکه های حمایتی، عدالت اجتماعی و مشارکت فعال مردم موجب ارتقای کیفیت زندگی، افزایش مشارکت اجتماعی و کاهش محرومیت می شوند. این مدل قابلیت بومی سازی و تعمیم به سایر مناطق محروم ایران را دارد و می تواند به NGOها، سازمان های توسعه محلی و سیاست گذاران در طراحی برنامه های عملیاتی کمک کند.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی مشارکتی ، رفاه اجتماعی ، عدالت اقتصادی ، کاهش محرومیت ، مشارکت اجتماعی ، توسعه پایدار