تحلیل روانشناختی گذار از رنج به پایداری درونی با تکیه بر حکایت پیر چنگی مثنوی معنوی و نظریه های معنوی در روانشناسی معاصر

پژوهش حاضر با هدف بررسی فرایند گذار از رنج درونی به پایداری روانی در پرتو مفاهیم عرفانی - روان شناختی شکل گرفته است. حکایت «پیر چنگی» از مثنوی معنوی مولانا به عنوان متنی رمزآلود و معنابخش با تاکید بر تجربه ی فقر، طردشدگی، و بی هویتی آغاز می شود و در ادامه با بروز دعوتی درونی و اتصال به امر قدسی به بازسازی درونی و آرامش وجودی ختم می گردد. این پژوهش با رویکرد توصیفی - تحلیلی ضمن بهره گیری از نظریه های معنویت گرای معاصر در روان شناسی به ویژه آموزه های تحول درونی دعا و نیروی ذهن مثبت در آثار کاترین پاندر تلاش دارد نشان دهد که چگونه زبان عرفانی مثنوی می تواند در تحلیل فرایند امیدآفرینی و ارتقاء تاب آوری روانی موثر باشد. یافته ها حاکی از آن است که گذار درونی شخصیت پیر چنگی، با سازوکارهایی چون بیداری روح، تحول درونی، تسلیم شهودی و ارتباط با منشاء الهی قابلیت تطبیق با رویکردهای معنویت محور روانشناسی را دارد. این هم سخنی عرفان اسلامی و روانشناسی معنوی امکانی برای تبیین فرایندهای پایداری روانی در بستر ادبیات عرفانی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

مثنوی معنوی ، پیر چنگی ، معنویت روان شناختی ، تاب آوری ، رنج درونی ، امید