نقش گردشگری بومی در محرومیت زدایی و امیدآفرینی در جوامع روستایی ایران

گردشگری بومی به عنوان یک راهکار نوین و پایدار برای توسعه روستایی و کاهش فقر در سال های اخیر توجه پژوهشگران و سیاست گذاران را به خود جلب کرده است. این مطالعه با هدف بررسی نقش گردشگری بومی در کاهش فقر و ارتقای امید اجتماعی در مناطق روستایی انجام شده است. روش تحقیق توصیفی - تحلیل است و داده ها و اطلاعات با مراجعه به منابع کتابخانه ای شامل کتب و مقالات مرتبط با موضوع پژوهش گردآوری و تحلیل شده است. در این میان نمونه روستای پالنگان به عنوان نمونه ای شاخص از ظرفیت های گردشگری بومی ایران در مطالعات تطبیقی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که گردشگری بومی در صورت حمایت، نهادی، آموزش مناسب و مشارکت فعال جوامع محلی می تواند به طور موثری در کاهش فقر چند بعدی، ارتقای سرمایه اجتماعی و تقویت توانمندسازی مردم نقش آفرین باشد. این پژوهش بر اهمیت تدوین سیاست های یکپارچه توانمندسازی جوامع و بهره گیری از فناوری های نوین برای توسعه پایدار گردشگری بومی در ایران تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

گردشگری بومی ، محرومیت زدایی ، روستایی ، مشارکت محلی ، نظریه امید ، توانمندسازی جوامع محلی