نقش برنامه ریزی درسی مبتنی بر عدالت اجتماعی در کاهش محرومیت آموزشی و ارتقای امید آفرینی در مناطق کمتر برخوردار

در عصر نابرابری های آموزشی و چالش های ناشی از تمرکزگرایی محتوایی بازاندیشی در برنامه ریزی درسی با رویکرد عدالت اجتماعی ضرورتی انکارناپذیر است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش برنامه ریزی درسی مبتنی بر عدالت اجتماعی در کاهش محرومیت آموزشی و ارتقای امیدآفرینی در مناطق کمتر برخوردار انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع بررسی علمی معتبر داخلی بوده که با تحلیل محتوای نظریه های عدالت آموزشی و مطالعه اسناد ملی ابعاد گوناگون مسئله شده است. یافته ها حاکی از آن است که مولفه هایی مانند بومی سازی محتوا، مشارکت معلمان و جوامع محلی، تقویت هویت فرهنگی و آموزش معلمان در حوزه های بین فرهنگی نقش موثری در تحقق عدالت آموزشی و ارتقای انگیزه در دانش آموزان مناطق محروم دارند. همچنین موانعی همچون تمرکزگرایی شدید، فقر محتوای بومی، ضعف سیاست گذاری فرهنگی و کمبود منابع مالی اجرای موثر این رویکرد را با مشکل مواجه کرده اند. در نتیجه بازسازی ساختار محتوای درسی بر پایه مولفه های فرهنگی، اجتماعی و بومی همراه با آموزش معلمان و تولید منابع محلی می تواند زمینه ساز توسعه عادلانه آموزشی در سراسر کشور باشد. پیشنهاد می شود در سیاست های کلان آموزش و پرورش انعطاف پذیری منطقه ای، حمایت نهادی از تولید محتوای بومی و ارزیابی مستمر عدالت آموزشی، به عنوان راهبردهای بنیادین مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، عدالت اجتماعی ، محرومیت آموزشی ، امیدآفرینی ، مناطق کمتر برخوردار