از رنج تا رشد: الگویی نوین برای تاب آوری اجتماعی در بستر محرومیت زدایی مبتنی بر سرمایه انسانی پرستاری

در بسیاری از مناطق محروم فقر، سلامت، آسیب های روانی اجتماعی و ناکارآمدی نظام حمایتی موجب کاهش تاب آوری اجتماعی شده است پرستاران به عنوان ستون نظام سلامت با برخورداری از دانش حرفه ای تعامل مداوم با جامعه و شناخت مسائل بومی، می توانند به عنوان عاملی کلیدی در فرآیند محرومیت زدایی ایفای نقش کنند این مقاله با روش مروری-تحلیلی و با استفاده از منابع علمی داخلی و خارجی در بازه ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴ به بررسی نقش سرمایه انسانی پرستاری در تقویت تاب آوری اجتماعی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که مشارکت فعال پرستاران در آموزش سلامت مراقبت جامعه محور و تقویت شبکه های حمایتی، منجر به افزایش امید، کاهش آسیب ها و ارتقای سطح پایداری اجتماعی در مناطق محروم می شود افزون بر این تحلیل سیاست های موفق جهانی حاکی از آن است که حضور پرستاران در نقش های اجتماعی و تسهیلگری سلامت می تواند شکاف های نابرابری را در سطوح خرد و کلان کاهش دهد. در پایان الگویی کاربردی در سه سطح فردی، خانوادگی و اجتماعی برای نقش آفرینی پرستاری در مسیر محرومیت زدایی ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

پرستاری جامعه محور ، محرومیت زدایی ، تاب آوری اجتماعی ، امیدآفرینی ، سلامت اجتماعی