بررسی ارتباط میان رفاه بشری و محیط زیست

ارتباط میان رفاه بشری و سلامت محیط زیست یکی از پیچیده ترین چالش های حقوقی در جهان معاصر است که تعارض میان الزامات رشد اقتصادی و تعهدات حفاظتی را برجسته می سازد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی روابط متقابل این دو حوزه را از منظر حقوق بین الملل حقوق بشر و حقوق محیط زیست به صورت نظام مند بررسی می کند. هدف اصلی این پژوهش شناسایی تعارض های ساختاری حقوقی میان رشد اقتصادی و تخریب محیطی و همزمان تبیین هم افزایی های ممکن بر پایه اصول حقوق بشر نسل سوم عدالت محیطی و حاکمیت اکولوژیکی است. با تحلیل اسناد بین المللی، معاهدات، آرای قضایی و دکترین حقوقی نشان داده می شود که رشد اقتصادی بدون رعایت مرزهای زیستی و الزامات حقوقی، نه تنها حقوق بشر نسل حاضر را تضعیف می کند بلکه حقوق نسل های آینده را نیز نقض می نماید. یافته ها تاکید دارند که هم افزایی میان حفاظت محیطی و رفاه انسانی نه تنها امکان پذیر بلکه الزامی حقوقی است و از طریق تقویت اصول، پیشگیری، پرداخت کننده آلودگی، مسئولیت مشترک اما متفاوت و حق بر محیط زیست سالم قابل تحقق می باشد. در نهایت این پژوهش چارچوب حقوقی یکپارچه ای برای گذار به رفاه پایدار پیشنهاد می دهد که سیاست گذاران و حقوقدانان را به بازنگری در رویکردهای انسان محور و گرایش به مدل اکوسیستم محور ترغیب می کند.

کلیدواژه ها:

رفاه بشری ، محیط زیست ، حقوق بشر نسل سوم ، توسعه پایدار ، عدالت محیطی