بررسی تطبیقی اصل بر عدم تبرع در اجرت المثل در نظام حقوقی ایران

اجرت المثل به عنوان یکی از مهم ترین حقوق مالی زوجه در نظام حقوقی ایران همواره با چالش های متعددی در مرحله اثبات مواجه بوده است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای به بررسی مهمترین چالش فراروی اجرت المثل یعنی «اثبات قصد تبرع» پرداخته است. یافته های تحقیق نشان می دهد رویه قضایی در این زمینه دچار تحول مثبت شده و از رویکرد سنتی اصل بر تبرع به سمت رویکرد نوین اصل بر عدم تبرع در حرکت است به طوری که در آرای متاخر بار اثبات قصد تبرع بر عهده زوج گذاشته می شود. همچنین مطالعه حاضر نشان می دهد که عرف جامعه ایرانی در حال گذار از نگرش سنتی به کار خانگی است و آن را فعالیتی اقتصادی و دارای ارزش می داند. در این مقاله علاوه بر تحلیل تحولات رویه قضایی و مبانی فقهی حقوقی راهکارهای تقنینی و اجرایی متعددی از جمله اصلاح ماده ۳۳۶ قانون مدنی، توسعه دامنه شمول نهاد نحله، تدوین دستورالعمل یکپارچه محاسبه و آموزش قضات و کارشناسان پیشنهاد شده است. این راهکارها می تواند به شفاف سازی فرآیند دادرسی، وحدت رویه قضایی و در نهایت تحقق هر چه بیشتر عدالت در احقاق حقوق زنان کمک نماید.

کلیدواژه ها:

اجرت المثل ، قصد تبرع ، نحله ، بار اثبات ، دعوی ، حقوق خانواده ، کار خانگی