تبیین اثر رهبری دانش محور بر کیفیت نوآوری از طریق نقش میانجی اعتماد به برند

مقدمه: پژوهش حاضر باهدف تبیین اثر رهبری دانش محور بر کیفیت نوآوری از طریق نقش میانجی اعتماد به برند انجام گرفته است. روش تحقیق این پژوهش از نظر روش و شیوه پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی و از نظر هدف کاربردی و از نظر افق زمانی مقطعی می باشد. جامعه آماری این تحقیق شامل ۳۵۰ نفر از کارکنان اداره هلال احمر است. برای تعیین حجم نمونه بر اساس نظریه اوریت (۱۹۷۵)، نسبت ۱۰ آزمودنی به ۱ متغیر در نظر گرفته شده و در نهایت ۲۱۲ نمونه انتخاب گردید. نمونه گیری به صورت غیرتصادفی و در دسترس انجام شد. برای جمع آوری اطلاعات از روش های کتابخانه ای و میدانی استفاده شد و ابزار اصلی گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد رهبری دانشگرا که توسط دونیت و همکاران (۲۰۱۵) طراحی شده شامل ۶ سوال بسته پاسخ با طیف پنج درجه ای لیکرت و آلفای کرونباخ آن برابر با ۰۷۹ است. همچنین پرسشنامه قابلیت اعتماد به برند طراحی شده توسط رشید ذهبی (۱۳۹۹) شامل چهار سوال بسته با آلفای کرونباخ ۸۰٪ و علاوه بر این پرسشنامه نوآوری برتل (۲۰۱۲) به نقل از غلامی (۱۳۹۳) که شامل ۱۲ سوال بسته با آلفای کرونباخ ۸۶٪ می باشد برای اندازه گیری مولفه نوآوری استفاده شده است. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از (آزمون t تک نمونه ای، ضریب همبستگی پیرسون و روش مدل سازی معادلات ساختاری) و با کمک نرم افزارهای SPSS، Amos و Excel انجام گردید. یافته ها: نتایج این تحقیق به بررسی تاثیر رهبری دانش محور بر اعتماد به برند و نوآوری در کارکنان اداره هلال احمر استان کردستان پرداخته و نشان دهنده اهمیت این متغیرها در بهبود عملکرد سازمانی است. نتیجه گیری: یافته ها نشان دادند که رهبری دانش محور تاثیر مثبت و معناداری بر نوآوری دارد و همچنین اعتماد به برند به عنوان یک میانجی در این رابطه عمل می کند؛ به عبارتی تقویت رهبری دانش محور می تواند منجر به افزایش اعتماد به برند شده و در نتیجه کیفیت نوآوری را ارتقاء دهد.

کلیدواژه ها:

رهبری دانش محور ، اعتماد به برند ، نوآوری ، فرهنگ سازمانی ، مدیریت دانش