واکاوی عناصر هنرهای تجسمی در آثار رضا عباسی

رضا عباسی، نقاش و طراح بزرگ عصر صفوی، با رویکردی انسان محور، هنر نگارگری ایرانی را از داستان های حماسی و درباری به سمت تک پیکره ها و صحنه های واقع گرایانه و اجتماعی سوق داد. او به جای تمرکز روی قهرمانان اسطوره ای، چهره های عادی مانند جوانان، درویشان، صوفیان و زنان در حال استراحت را ترسیم کرد که نشان دهنده تغییر نگاه و سبک او در نگارگری است. سبک رضا عباسی، اگرچه منشعب از نگارگری ایرانی است، اما در بهره گیری از عناصر تجسمی نامرسوم در هنر سنتی صفوی، نوآوری هایی داشته است. حال سوال این است که رضا عباسی تا چه میزان از عناصر هنرهای تجسمی در آثار خویش بهره برده است؟ فرض بر آن است که او به صورت ناخودآگاه و بر مبنای خلاقیت ذهنی، از عناصر بصری مانند خط، رنگ، ترکیب بندی و فیگورپردازی بهره برده که نقش مهمی در تمایز اثر و شکل گیری سبک خاص او ایفا کرده است. هدف از این پژوهش بررسی جایگاه عناصر تجسمی هنر در آثار رضا عباسی به منظور شناسایی کیفی سبک هنری وی است. این پژوهش با اتخاذ رویکرد توصیفی-تحلیلی، به گردآوری جامع و دقیق نمونه آثار منتخب رضا عباسی می پردازد. شیوه گردآوری اطلاعات کتابخانه ای می باشد. مطالعه در این حوزه در پژوهش های جامعه شناسی هنر و سبک شناسی هنر کارآمد خواهد بود.

کلیدواژه ها:

رضا عباسی ، عناصر هنرهای تجسمی ، نگارگری ، سبک شناسی ، دوران صفوی