نقش هوش مصنوعی در ارزیابی عدالت سازمانی و عملکرد شناختی در محیط های کاری ترکیبی (حسابداری، حقوق و فناوری)

پژوهش حاضر به بررسی نقش هوش مصنوعی در سنجش و تحلیل عدالت سازمانی و تاثیر آن بر عملکرد شناختی کارکنان در محیط های کاری ترکیبی می پردازد؛ محیط هایی که انسان و فناوری در تعامل مداوم برای تصمیم سازی و تصمیم گیری فعالیت دارند. عدالت سازمانی به عنوان یکی از بنیادی ترین عناصر پایداری روانی و رضایت شغلی، نقشی محوری در سلامت روانی و کارایی کارکنان ایفا می کند. با گسترش فناوری های نو و ورود سامانه های هوشمند به ساختارهای اداری و مالی، ارزیابی بی طرفانه و دقیق عدالت در سازمان ها بیش از پیش ضرورت یافته است. در این پژوهش، تلاش شده است تا با نگاهی تحلیلی و توصیفی، چگونگی استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی در پایش تصمیم های مدیریتی، رفتارهای سازمانی، و بازخورد شناختی کارکنان بررسی شود. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری درست از سامانه های هوشمند می تواند در شفاف سازی فرآیندها، کاهش سوگیری انسانی، و بهبود تمرکز ذهنی و کارایی شناختی کارکنان نقش موثری داشته باشد. این مطالعه بر ضرورت طراحی الگوریتم هایی تاکید دارد که نه تنها عدالت رفتاری و توزیعی را بسنجند، بلکه واکنش های ذهنی و هیجانی کارکنان را نیز در تحلیل عدالت سازمانی دخالت دهند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، عدالت سازمانی ، عملکرد شناختی ، محیط کاری ترکیبی ، رفتار سازمانی ، تصمیم گیری