نقش همدلی سازمانی در کاهش فرسودگی در میان آتش نشانان

آتش نشانی از جمله مشاغل پرخطر و پرفشار است که کارکنان آن به طور مداوم در معرض فشارهای جسمی و روانی قرار دارند و این شرایط می تواند به فرسودگی شغلی منجر شود. در این میان، همدلی سازمانی به عنوان یکی از عوامل مهم حمایت روانی، نقش قابل توجهی در کاهش پیامدهای منفی این فشارها ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، تبیین نقش همدلی سازمانی در کاهش فرسودگی شغلی آتش نشانان شهر مشهد بر اساس تجربه های زیسته آنان بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پدیدارشناسی تفسیری انجام شد. جامعه پژوهش شامل آتش نشانان شاغل در سازمان آتش نشانی شهر مشهد بود که از میان آنان ۱۲ نفر به صورت هدفمند و بر اساس اصل اشباع نظری انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق گردآوری و سپس با استفاده از روش تحلیل مضمون مورد بررسی قرار گرفت. تلاش شد با رعایت اصول اخلاق پژوهش و اعتباربخشی کیفی، یافته ها بازتاب دهنده تجربه های واقعی مشارکت کنندگان باشد. یافته های پژوهش نشان داد که فرسودگی شغلی در میان آتش نشانان پدیده ای تدریجی و انباشتی است که در نتیجه عواملی نظیر ماموریت های پرخطر، شیفت های کاری طولانی، مواجهه با صحنه های آسیب زا و فشارهای هیجانی مداوم شکل می گیرد. مشارکت کنندگان خستگی روانی، کاهش انگیزه و تخلیه هیجانی را از مهم ترین پیامدهای این شرایط عنوان کردند. در عین حال، همدلی سازمانی به عنوان عاملی کلیدی در کاهش فرسودگی شغلی شناسایی شد. درک شرایط روحی آتش نشانان توسط مدیران، گوش دادن به مشکلات، انعطاف در تصمیم گیری ها و رفتارهای حمایتی، موجب افزایش احساس ارزشمندی، امنیت روانی و توان مقابله با فشارهای شغلی می شد. همچنین همدلی و حمایت همکاران به عنوان منبعی مهم برای کاهش استرس و افزایش تاب آوری روانی مطرح گردید. به طور کلی، نتایج نشان داد که تقویت همدلی سازمانی می تواند به کاهش فرسودگی شغلی، افزایش رضایت و تعهد سازمانی و بهبود عملکرد حرفه ای آتش نشانان منجر شود و به عنوان راهبردی موثر در مدیریت منابع انسانی سازمان های آتش نشانی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

همدلی سازمانی ، فرسودگی شغلی ، آتش نشانان ، پژوهش کیفی