نقش روابط عمومی داخلی در بهبود رفتار سازمانی کارکنان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش روابط عمومی داخلی در بهبود رفتار سازمانی کارکنان است. این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی و از نوع پیمایشی می باشد. جامعه آماری شامل کارکنان یک سازمان بوده و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران برابر با ۳۸۴ نفر تعیین گردید که با در نظر گرفتن خطای نمونه گیری، ۴۰۰ پرسشنامه توزیع و تحلیل شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد با طیف لیکرت پنج درجه ای بود و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ در سطح مطلوب (بیش از ۰.۸۰) تایید شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS استفاده گردید. نتایج نشان داد روابط عمومی داخلی تاثیر مثبت و معناداری بر تعهد سازمانی (۰.۶۲ β=)، اعتماد سازمانی (=β ۰.۷۰)، مشارکت کارکنان (=β ۰.۶۴)، انگیزش و مسئولیت پذیری (=β ۰.۶۶) و رفتارهای مثبت سازمانی (=β ۰.۶۷) دارد. همچنین مشخص شد که حدود ۴۶ درصد از تغییرات رفتار سازمانی توسط روابط عمومی داخلی تبیین می شود. در مجموع، یافته ها بیانگر آن است که تقویت روابط عمومی داخلی می تواند موجب ارتقای سرمایه انسانی، افزایش اعتماد و بهبود عملکرد رفتاری کارکنان در سازمان شود.

کلیدواژه ها:

روابط عمومی داخلی ، رفتار سازمانی کارکنان ، اعتماد سازمانی ، رگرسیون چندگانه