نقش دیپلماسی دیجیتال در شکل گیری تصویر بین المللی کشورها: یک مطالعه فراترکیب

هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین سازوکارهایی انجام شده است که از طریق آن ها دیپلماسی دیجیتال در شکل گیری، تقویت یا تضعیف تصویر بین المللی کشورها نقش ایفا می کند. مسئله اصلی آن است که ادبیات موجود، اثرگذاری دیپلماسی دیجیتال را غالبا در قالب مطالعات موردی منفرد، یک پلتفرم خاص یا یک بحران محدود بررسی کرده و هنوز مدل تلفیقی روشنی درباره رابطه میان عملکرد واقعی کشور، روایت رسمی، شبکه های تاییدکننده و منطق پلتفرم ارائه نکرده است. روش: مطالعه از نوع کتابخانه ای و فراترکیب تفسیری است. جست وجوی نظام مند با ترکیب کلیدواژه های دیپلماسی دیجیتال، دیپلماسی عمومی دیجیتال، تصویر کشور، برندسازی ملت، شهرت کشور و قدرت نرم انجام شد. پیکره تحلیلی شامل ۳۲ مقاله داوری شده منتشرشده در فاصله ۲۰۲۱ تا ژوئیه ۲۰۲۶ است و آثار کلاسیک صرفا برای بنیان نظری و روش شناختی به کار رفتند. تحلیل با منطق کدگذاری خط به خط، مضامین توصیفی و مضامین تحلیلی انجام شد. یافته ها: هفت سازوکار اصلی شناسایی شد: دیده شدن و دستورکارسازی، معماری روایت راهبردی، تعامل گفت وگویی و گوش دادن، تایید شبکه ای و میانجی گری کنشگران ثالث، زیبایی شناسی دیداری عاطفی، سازگاری با منطق پلتفرم، و مدیریت بحران و تاب آوری اطلاعاتی. اثر این سازوکارها به طور مستقیم و خطی نیست؛ بلکه به دروازه اعتبار وابسته است که از هم خوانی عملکرد واقعی و روایت دیجیتال، اصالت پیام، شفافیت، سابقه تصویر کشور و نوع واکنش مخاطبان تشکیل می شود. اصالت/ارزش: مقاله چارچوب نوآورانه عملکرد روایت شبکه پلتفرم را پیشنهاد می کند و نشان می دهد افزایش دیده شدن، در صورت شکاف میان سیاست و روایت یا اتکای بیش از حد به ارتباطات تهاجمی، می تواند به پس زنی اعتباری منجر شود. این چارچوب، ابعاد کارکردی، هنجاری، زیبایی شناختی و عاطفی تصویر کشور را با سازوکارهای دیجیتال و شرایط زمینه ای یکپارچه می سازد.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی دیجیتال ، دیپلماسی عمومی ، تصویر کشور ، برندسازی ملت ، روایت راهبردی ، قدرت نرم ، فراترکیب