رابطه تاثیر تدار سرمایه هوشمند و یادگیری سازمانی بر عملکرد

در محیط رقابتی و پویای امروز سرمایه های دانشی و قابلیت های یادگیری سازمان ها نقش اساسی در ارتقای عملکرد و ایجاد مزیت رقابتی ایفا می کنند. در این راستا سرمایه هوشمند به عنوان مجموعه ای از سرمایه انسانی، سرمایه ساختاری و سرمایه ارتباطی یکی از مهمترین منابع ارزش آفرینی شرکت ها محسوب می شود و می تواند عملکرد مالی و عملیاتی بنگاه ها را تحت تاثیر قرار دهد. به همین دلیل بررسی نحوه اثرگذاری این سرمایه ها و نقش یادگیری سازمانی در تقویت یا تعدیل این روابط از اهمیت بالایی برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ابعاد سرمایه هوشمند بر عملکرد شرکت ها و نقش تعدیل کننده یادگیری سازمانی در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران انجام شده است. دوره زمانی پژوهش ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۲ را در بر می گیرد و نمونه نهایی با روش حذف سیستماتیک انتخاب شده است. برای تحلیل داده ها از مدل رگرسیون داده های ترکیبی (پانل دیتا) استفاده شد. نتایج نشان داد سرمایه انسانی و سرمایه ارتباطی تاثیر مثبت و معناداری بر عملکرد شرکت ها دارند، در حالی که سرمایه ساختاری دارای اثر منفی و معنادار بر عملکرد است. افزون بر این یادگیری سازمانی نقش تعدیل کننده معناداری در روابط میان اجزای سرمایه هوشمند و عملکرد ایفا می کند؛ به گونه ای که باعث تقویت اثر سرمایه انسانی و سرمایه ارتباطی و تعدیل اثر منفی سرمایه ساختاری می شود. به طور کلی یافته های پژوهش اهمیت سرمایه های دانشی و فرآیندهای یادگیری را در بهبود عملکرد شرکت های بورسی تایید کرده و می تواند برای مدیران، سیاست گذاران و برنامه ریزان سازمانی راهگشا باشد.

کلیدواژه ها:

سرمایه هوشمند ، یادگیری سازمانی ، عملکرد شرکتی ، بورس اوراق بهادار