تبیین مفهومی نقش برندسازی دیجیتال کارفرما بر جذب استعدادهای نسل Z و ایجاد مزیت رقابتی در سازمانهای دانش بنیان

زمینه و هدف: در عصر رقابت فشرده برای سرمایه انسانی سازمانهای دانش بنیان با چالش جدی جذب استعدادهای نسل Z مواجه اند؛ نسلی که ۲۷٪ از نیروی کار جهانی را تشکیل می دهد و در ۲۰۲۵ به بزرگترین گروه نیروی کار تبدیل شده است (World Economic Forum). هدف پژوهش حاضر تبیین مفهومی تاثیر برندسازی دیجیتال کارفرما بر جذب استعدادهای نسل Z و نقش آن در ایجاد مزیت رقابتی پایدار در سازمانهای دانش بنیان است. مرور سیستماتیک بر اساس دستورالعمل پریزما موارد ترجیحی گزارش دهی برای مرورهای سیستماتیک و (فراتحلیل انجام شده است. جستجو در پایگاه های داده معتبر شامل اسکوپوس، وب آو ساینس، پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی، مگیران و گوگل اسکالر با کلیدواژه های «برندسازی دیجیتال کارفرما»، «نسل Z»، «جذب استعداد» و «سازمان دانش بنیان» در بازه زمانی ۲۰۱۵-۲۰۲۴ انجام شد. پس از اعمال معیارهای ورود و خروج ۲۵ مطالعه داخلی و خارجی وارد تحلیل نهایی شدند. یافته ها: یافته ها نشان می دهد پنج مولفه اصلی برندسازی دیجیتال کارفرما ارزش پیشنهادی کارفرمای دیجیتال (Digital EV)، حضور هدفمند در شبکه های اجتماعی، تجربه نامزد دیجیتال، محتوای اصیل، کارمند محور و تحلیل داده ارتباط مثبت و پرتکرار با افزایش جذابیت کارفرمایی در میان نسل Z دارند. سازمان هایی با برند دیجیتال کارفرمایی قوی به طور میانگین ۵۰٪ متقاضیان باکیفیت تری دریافت می کنند (LinkedIn Talent Solutions, Y.Tr). نتیجه گیری: برندسازی دیجیتال کارفرما از طریق کاهش هزینه های جذب، افزایش کیفیت نامزدها و بهبود نرخ نگهداشت به عنوان منبعی ارزشمند، نادر و غیرقابل تقلید بر اساس چارچوب (VRIN) منجر به ایجاد مزیت رقابتی پایدار در سازمان های دانش بنیان می شود.

کلیدواژه ها:

برندسازی دیجیتال کارفرما ، نسل Z ، سازمان دانش بنیان ، جذب استعداد ، مزیت رقابتی ، پریزما ، ارزش پیشنهادی کارفرما