تاثیرگذاری نسبی زیرساخت های حیاتی: تحلیل مقایسه ای آب رسانی پایدار در برابر بهبود دسترسی جاده ای بر شاخص های رفاه و کیفیت زندگی در روستاهای دورافتاده و دارای تنش آبی

مدیران دولتی و محلی در مواجهه با محدودیت های بودجه ای، اغلب با چالش انتخاب میان پروژه های زیرساختی متضاد روبرو هستند. این پژوهش با هدف ارائه الگوی اولویت بندی برای مدیران طراحی شده است تا مشخص شود در شرایط محدودیت منابع، تمرکز بر «تامین آب آشامیدنی» یا «بهسازی جاده»، کدام یک تاثیر مثبت و ماندگارتری بر آسایش و کیفیت زندگی روستاییان دارد. روش شناسی: پژوهش توصیفی-تحلیلی و پیمایشی است. روستاهای شهرستان چاراویماق به چهار گروه طبقه بندی و از هر گروه ۳ روستا به روش تصادفی انتخاب شدند (۱۲ روستا). داده ها با پرسشنامه استاندارد جمع آوری و با SPSS تحلیل شد. یافته های کلیدی: نارضایتی از آب رابطه قوی تری با کاهش رضایت کلی زندگی دارد (r=-۰.۷۸) آب اولویت اول خانوارها (به ویژه زنان) است. نتیجه گیری: در شرایط محدودیت بودجه، تامین آب آشامیدنی باید اولویت اول باشد. جاده به عنوان مکمل در اولویت دوم قرار گیرد. این اولویت بندی پایداری روستاها را تضمین می کند.

کلیدواژه ها:

آب آشامیدنی ، جاده روستایی ، رضایت ساکنان ، اولویت بندی بودجه ، شهرستان چاراویماق