تاثیر ورزش همگانی بر احساس امنیت و تعلق اجتماعی در محله های شهری

هدف این مقاله تبیین سازوکارهایی است که از طریق آن ها ورزش همگانی می تواند احساس امنیت و تعلق اجتماعی شهروندان را در محله های شهری تقویت کند. نقطه آغاز پژوهش، نقد برداشت خطی و ساده ای است که افزایش برنامه های ورزشی را به طور خودکار معادل افزایش امنیت و همبستگی اجتماعی می داند. در مقابل، مقاله حاضر استدلال می کند که اثر ورزش همگانی وابسته به دسترس پذیری فضا، امنیت مسیر و محیط، تنوع اجتماعی شرکت کنندگان، کیفیت تسهیل گری، تداوم برنامه، ادراک عدالت، حضور زنان و گروه های کم برخوردار و مشارکت واقعی ساکنان در حکمرانی برنامه هاست. پژوهش با روش مرور کتابخانه ای تحلیلی، مطالعات جدید و معتبر حوزه ورزش همگانی، سرمایه اجتماعی، امنیت ادراک شده، تعلق مکانی، زیرساخت اجتماعی، محیط ساخته شده و انسجام محله ای را تلفیق می کند. یافته ها نشان می دهد ورزش همگانی از پنج مسیر اصلی بر احساس امنیت اثر می گذارد: افزایش حضور مشروع و مستمر در فضای عمومی، گسترش نظارت طبیعی، تولید آشنایی و اعتماد میان همسایگان، ایجاد هنجارهای همکاری و مراقبت جمعی و تقویت ارتباط شهروندان با نهادهای محلی. از سوی دیگر، تعلق اجتماعی از طریق شکل گیری هویت مشترک، خاطره جمعی، عضویت در شبکه های محلی، تجربه پذیرش و فرصت نقش آفرینی داوطلبانه افزایش می یابد. بااین حال، ورزش رقابتی انحصاری، برنامه های مقطعی، تصاحب فضا توسط گروه های مسلط، آزار جنسیتی، نظارت امنیتی افراطی یا توزیع نابرابر امکانات می تواند اثر معکوس ایجاد کند. نوآوری مقاله در ارائه مدل چرخه ای حضور فعال–امنیت جمعی–تعلق محله ای است که در آن امنیت هم پیش شرط مشارکت و هم پیامد آن تلقی می شود و تعلق اجتماعی نیز به عنوان میانجی تبدیل مشارکت ورزشی به کنش شهروندی معرفی می گردد. مقاله در پایان، شاخص های عملیاتی، فرضیه های آزمون پذیر و بسته سیاستی برای شهرداری ها و مدیران ورزش همگانی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

ورزش همگانی ، امنیت ادراک شده ، تعلق اجتماعی ، محله شهری ، سرمایه اجتماعی ، انسجام اجتماعی ، مدیریت ورزشی