تاثیر توسعه فضاهای ورزشی شهری بر افزایش مشارکت اجتماعی شهروندان

هدف مقاله حاضر تبیین سازوکارهایی است که از طریق آن ها توسعه فضاهای ورزشی شهری می تواند مشارکت اجتماعی شهروندان را افزایش دهد. مسئله اصلی آن است که افزایش تعداد سالن ها، زمین ها، مسیرهای فعالیت بدنی و فضاهای چندمنظوره به تنهایی تضمین کننده پیامد اجتماعی نیست؛ بلکه اثر اجتماعی این زیرساخت ها به توزیع عادلانه، دسترسی واقعی، کیفیت طراحی، امنیت، شمول پذیری، تنوع برنامه ها، شیوه حکمرانی و ظرفیت ایجاد تعاملات تکرارشونده وابسته است. پژوهش با روش مرور کتابخانه ای تحلیلی، مطالعات جدید و اسناد سیاستی معتبر در زمینه فضاهای ورزشی، محیط ساخته شده، سرمایه اجتماعی، انسجام اجتماعی و عدالت فضایی را تلفیق می کند. یافته ها نشان می دهد توسعه فضاها از سه مسیر کاهش هزینه دسترسی، افزایش کیفیت تجربه مشترک و ایجاد فرصت سازمان یافته برای همکاری، ابتدا مشارکت ورزشی پایدار و سپس اعتماد، احساس تعلق، شبکه های حمایت، داوطلبی و کنش جمعی را تقویت می کند. در مدل پیشنهادی، مشارکت ورزشی و کیفیت تعامل نقش میانجی دارند و عدالت فضایی، امنیت ادراک شده، کیفیت مدیریت و شمول گروه های مختلف شروط مرزی اند. نوآوری مقاله در تفکیک توسعه کالبدی از فعال سازی اجتماعی، ارائه زنجیره اثرگذاری چندمرحله ای و تدوین شاخص های قابل سنجش برای بازده اجتماعی سرمایه گذاری ورزشی شهری است.

کلیدواژه ها:

فضاهای ورزشی شهری ، مشارکت اجتماعی ، سرمایه اجتماعی ، انسجام اجتماعی ، عدالت فضایی ، مدیریت ورزشی ، شهر فعال