بررسی نقش گزارشگری پایداری (ESG) در کاهش شکاف اطمینان ذینفعان: یک مطالعه مروری بر مبنای تئوری مشروعیت

تحولات عمیق در محیط کسب وکار جهانی پس از بحران های مالی و زیست محیطی، انتظارات فزاینده از پاسخگویی اجتماعی، بحران اعتماد ناشی از گزارش های مالی غیرشفاف و گسترش دامنه مسئولیت پذیری شرکتی، زمینه مناسبی را برای توسعه نقش گزارشگری پایداری در پر کردن شکاف اطمینان ذینفعان فراهم آورده است. پرسش اصلی پژوهش این است که گزارشگری پایداری (ESG) چه تاثیری بر کاهش شکاف اطمینان ذینفعان و مشروعیت سازمانی دارد؟ این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، اهداف، سازوکارها و پیامدهای گزارشگری ESG را بر مبنای تئوری مشروعیت بررسی کرده است. یافته ها نشان می دهد که شرکت ها با پیروی از تئوری مشروعیت (مبتنی بر تطابق هنجارهای سازمانی با انتظارات اجتماعی)، از گزارشگری پایداری به عنوان ابزاری استراتژیک برای کاهش عدم تقارن اطلاعاتی، جلب اعتماد ذینفعان، مدیریت بحران مشروعیت و ایجاد مزیت رقابتی پایدار استفاده می کنند. مهم ترین پیامدهای این گزارشگری عبارت است از: کاهش شکاف ادراکی بین عملکرد واقعی و انتظارات ذینفعان، افزایش شفافیت و پاسخگویی، بهبود شهرت سازمانی و به ویژه برقراری موازنه اطمینان به نفع رابطه پایدار بین شرکت و جامعه. نتیجه آنکه راهبرد مشروعیت بخشی از طریق گزارشگری ESG، نقشی حیاتی در کاهش شکاف اطمینان ذینفعان ایفا می کند و بهره گیری موثر از آن نیازمند تضمین های بیرونی، استانداردسازی گزارش ها و پیشگیری از پدیده گرین واشینگ است.

کلیدواژه ها:

گزارشگری پایداری ، ESG ، شکاف اطمینان ذینفعان ، تئوری مشروعیت ، مشروعیت سازمانی