بررسی نقش دورکاری بر عملکرد منابع انسانی و بهره وری کارکنان در شرایط بحرانی

این پژوهش با هدف بررسی نقش دورکاری بر عملکرد منابع انسانی و بهره وری کارکنان در شرایط بحرانی، انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر شیوه جمع آوری داده ها، توصیفی از نوع همبستگی بوده است. جامعه آماری این مطالعه کلیه کارکنان شهرداری همدان در سال ۱۴۰۵ بوده که شامل ۵۲۹ نفر بودند. از میان آنها بر اساس فرمول کوکران و با شیوه نمونه گیری تصادفی ساده، تعداد ۲۲۳ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای تجزیه و تحلیل داده های پژوهش، از نرم افزارهای آماری SPSS نسخه ۲۲ و نرم افزار SMART_PLS نسخه ۳/۳ استفاده گردید. نتایج مطالعه نشان داد، دورکاری از نظر محل بر عملکرد منابع انسانی در شرایط بحرانی، در کارکنان شهرداری تاثیر معنادار دارد. دورکاری از نظر زمان بر عملکرد منابع انسانی در شرایط بحرانی، در کارکنان شهرداری تاثیر معنادار دارد. دورکاری از نظر محل بر بهره وری کارکنان در شرایط بحرانی در کارکنان شهرداری، تاثیر معنادار دارد. همچنین نتایج نشان داد، دورکاری از نظر زمان بر بهره وری کارکنان در شرایط بحرانی در کارکنان شهرداری، تاثیر معنادار دارد.

کلیدواژه ها:

دورکاری ، عملکرد منابع انسانی ، بهره وری ، شرایط بحرانی