بررسی رابطه بین سبک یادگیری با خلاقیت در بین دانش آموزان دوره ابتدائی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و خلاقیت در میان دانش آموزان دوره ابتدایی است. با توجه به نقش اساسی دوره ابتدایی در شکل گیری توانایی های شناختی و خلاقانه، این مطالعه تلاش دارد با تکیه بر مبانی نظری و یافته های پژوهشی موجود، ارتباط این دو سازه مهم آموزشی را تبیین کند. روش پژوهش از نوع مروری و با رویکرد توصیفی–تحلیلی است. بدین منظور، پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با سبک های یادگیری و خلاقیت گردآوری، طبقه بندی و تحلیل شده اند و داده ها به شیوه کتابخانه ای جمع آوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که بین سبک های یادگیری، به ویژه سبک های فعال، اکتشافی، مشارکتی و واگرا، با خلاقیت دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که سبک های یادگیری می توانند از طریق عواملی مانند درگیری تحصیلی، انگیزش درونی و کیفیت محیط آموزشی بر خلاقیت اثرگذار باشند. به طور کلی، شواهد پژوهشی بیانگر آن است که هم راستاسازی روش های تدریس با سبک های یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی می تواند زمینه بروز و تقویت خلاقیت را فراهم آورد و نقش موثری در بهبود کیفیت یادگیری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، خلاقیت ، دانش آموزان دوره ابتدایی ، یادگیری ، آموزش ابتدایی