بررسی تاثیر خودمدیریتی دانش آموزان بر پیشرفت تحصیلی آنها با توجه به نقش میانجی خودکارآمدی (مطالعه موردی: مدارس مقطع متوسطه اول شهر مرند)

هدف از اجرای این پژوهش بررسی تاثیر خودمدیریتی دانش آموزان بر پیشرفت تحصیلی آنها با توجه به نقش میانجی خودکارآمدی (مطالعه موردی: مدارس مقطع متوسطه اول شهر مرند) است. پژوهش حاضر از لحاظ هدف در گروه پژوهش های کاربردی و از جهت روش پژوهش در زمره پژوهش های توصیفی - پیمایشی قرار می گیرد. جامعه آماری پژوهش حاضر، دانش آموزان مدارس دولتی مقطع متوسطه اول شهر مرند (۶۳۰۰ دانش آموز) بود. با توجه به دسترسی به کل جامعه آماری تعدادی از آنها با توجه به فرمول کوکران با جامعه معلوم به عنوان نمونه آماری انتخاب گردید. حجم نمونه با این فرمول ۳۶۳ نفر بود. روش نمونه گیری نیز تصادفی ساده است. ابزار اندازه گیری داده های پژوهش، پرسشنامه است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی (مدل سازی معادلات ساختاری) با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۱ و اسمارت پی ال اس نسخه ۳ استفاده گردید. نتایج آزمون فرضیه ها نشان داد که خودمدیریتی دانش آموزان بر پیشرفت تحصیلی آنها تاثیر دارد. خودمدیریتی دانش آموزان از طریق نقش میانجی خودکارآمدی بر پیشرفت تحصیلی آنها تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

خودمدیریتی دانش آموزان ، پیشرفت تحصیلی ، خودکارآمدی