بررسی تاثیر بدبینی سازمانی بر فرسودگی شغلی با نقش میانجی سکوت سازمانی

مقدمه: پیچیدگی شرایط کاری در سازمان ها از جمله عدم اعتماد کارکنان، شرایط کاری پرچالش توام با احساس منفی منجر به حس ناامید در سازمان شده است که خود می تواند ناشی از شرایط پیرامون جامعه و نیز جو سازمانی باشد. پژوهش حاضر، با هدف بررسی تاثیر بدبینی سازمانی بر فرسودگی شغلی با نقش میانجی سکوت سازمانی انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر تحلیلی توصیفی از نوع پیمایشی و از نظر هدف کاربردی می باشد. جامعه آماری تحقیق، شامل کلیه کارکنان اداره گمرک شهرستان بندرلنگه به تعداد ۹۸ نفر می باشد. در این پژوهش با توجه به محدود بودن حجم جامعه آماری با استفاده از روش سرشماری تمامی جامعه مورد سنجش قرار می گیرد. ابزار مورد استفاده در این پژوهش شامل سه پرسشنامه استاندارد بدبینی سازمانی کالاگان (۲۰۰۹)، پرسشنامه استاندارد سکوت سازمانی واکولا و بورادوس (۲۰۰۵) و پرسشنامه ی استاندارد فرسودگی شغلی مسلش و جکسون (۲۰۰۰) می باشد. اعتبار محتوای پرسشنامه ها توسط استاد راهنما مورد تایید قرار گرفته است و از اعتبار لازم برخوردار می باشد و پایایی پرسشنامه های مذکور بر اساس ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰.۹۰۰، ۰.۹۱۴ و ۰.۸۵۵ مورد ارزیابی و محاسبه گردید که بیانگر پایایی مطلوب پرسشنامه تحقیق می باشد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تکنیک تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزار اسمارت پی ال اس به بررسی مسیرهای مشخص شده پژوهش مطابق با مدل مفهومی پرداخته شده است. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد بدبینی سازمانی بر فرسودگی شغلی تاثیر مثبت و معناداری داشته و سکوت سازمانی در رابطه بین بدبینی سازمانی و فرسودگی شغلی نقش میانجی معناداری دارد. نتیجه گیری: در نتیجه نگرش کارکنان نسبت به محل کار خود می تواند به صورت منفی توام با احساسات ناخوشایند، درماندگی و خشم همراه شود که به صورت جدی عملکرد این افراد را تحت تاثیر قرار می دهد، در این راستا پیشنهاد می شود مدیریت سازمانی در کنار پررنگ شدن حضور و نقش کارکنان در جریان فرایندهای تصمیم گیری و شفافیت سازمانی، بتواند فرسودگی در سازمان را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

بدبینی سازمانی ، فرسودگی شغلی ، سکوت سازمانی