برآورد کشش درآمدی منابع پایدار و ناپایدار شهرداری تهران با رویکرد خودرگرسیون برداری ساختاری (SVAR) در بازه ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۵

شهرداری تهران به عنوان بزرگ ترین نهاد مدیریت شهری کشور، همواره با چالش تامین مالی پایدار مواجه بوده است. وابستگی شدید به منابع ناپایدار و تاثیرپذیری از متغیرهای کلان اقتصادی، ساختار درآمدی این نهاد را با نوسانات چشمگیری روبه رو ساخته است. پژوهش حاضر با هدف برآورد کشش درآمدی منابع پایدار و ناپایدار شهرداری تهران و بررسی واکنش این منابع به تکانه های اقتصاد کلان، از رویکرد خودرگرسیون برداری ساختاری (SVAR) در بازه زمانی ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۵ استفاده می کند. داده های مورد استفاده شامل درآمدهای هفت گانه شهرداری تهران، نرخ تورم، نرخ ارز، حجم نقدینگی و ارزش افزوده بخش ساختمان است. یافته ها نشان می دهد که کشش درآمدی منابع ناپایدار (عوارض ساختمانی و درآمدهای حاصل از تراکم) نسبت به تکانه های تورمی و ارزی به طور معنی داری بیشتر از منابع پایدار (عوارض عمومی و درآمدهای خدماتی) است. همچنین، نتایج توابع واکنش آنی حاکی از آن است که تکانه های مثبت تورم و نرخ ارز، اثر منفی و پایدار بر درآمدهای ناپایدار شهرداری داشته و در مقابل، تاثیر کمتری بر منابع پایدار وارد می کنند. بر اساس یافته ها، پیشنهاد می شود شهرداری تهران با افزایش سهم منابع پایدار در سبد درآمدی خود، تاب آوری مالی خود را در برابر نوسانات اقتصاد کلان افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

کشش درآمدی ، منابع پایدار ، منابع ناپایدار ، خودرگرسیون برداری ساختاری (SVAR) ، شهرداری تهران ، اقتصاد شهری