ارائه مدل ترکیبی SWARA-COPRAS برای ارزیابی و اولویت بندی عوامل انگیزش شغلی در سازمان های دولتی (مطالعه موردی: سازمان قطار شهری شیراز)

انگیزش شغلی به عنوان یکی از مهم ترین عوامل موثر بر بهره وری و عملکرد سازمانی، همواره مورد توجه پژوهشگران و مدیران ارشد سازمان ها بوده است. با این حال، شناسایی و اولویت بندی دقیق عوامل موثر بر انگیزش شغلی در سازمان های دولتی، به دلیل پیچیدگی و چندبعدی بودن این مفهوم، همواره با چالش هایی مواجه بوده است. این پژوهش با هدف ارائه مدلی ترکیبی مبتنی بر تکنیک های تصمیم گیری چندمعیاره SWARA و COPRAS برای ارزیابی و اولویت بندی عوامل انگیزش شغلی در بخش های ستادی سازمان قطار شهری شیراز انجام شده است. روش تحقیق از نوع کاربردی-توصیفی بوده و داده ها از طریق ماتریس های مقایسه زوجی تکمیل شده توسط ۳۲ خبره در هشت بخش ستادی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که از میان سه عامل اصلی (مادی، معنوی و سازمانی)، عوامل سازمانی با وزن ۰/۳۷۵ بیشترین اهمیت را در ایجاد انگیزش شغلی دارند. همچنین، شاخص های «ویژگی های شغل» (۰/۱۱۹) و «ویژگی های شخصیتی» (۰/۱۰۶) به عنوان مهم ترین شاخص ها و «سختی شغل» (۰/۰۴۱) به عنوان کم اهمیت ترین شاخص شناسایی شدند. در میان بخش های ستادی، اداره امور اقتصادی و سرمایه گذاری بیشترین امتیاز (۰/۱۴۲۹) و اداره خط و ابنیه کمترین امتیاز (۰/۱۰۲۷) را کسب نمودند. این پژوهش نشان می دهد که رویکرد ترکیبی SWARA-COPRAS می تواند ابزاری کارآمد برای اولویت بندی علمی و دقیق عوامل انگیزش شغلی در سازمان های دولتی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

انگیزش شغلی ، تصمیم گیری چندمعیاره ، SWARA ، COPRAS ، سازمان قطار شهری ، مدیریت منابع انسانی