ارائه الگوی پویای ترکیب بهینه منابع مالی در حکومت های محلی با رویکرد تاب آوری مالی مورد کاوی: شهرداری تهران

در عصر کنونی، حکومت های محلی به مثابه بازیگران کلیدی در عرصه توسعه شهری، با چالش دوگانه افزایش تقاضا برای خدمات عمومی و محدودیت منابع مالی دست وپنجه نرم می کنند. این پژوهش با هدف تدوین یک الگوی ترکیب بهینه منابع مالی در حکومت های محلی، با تاکید ویژه بر شهرداری تهران، و با رویکرد تاب آوری مالی و کاهش وابستگی به منابع ناپایدار، طراحی و اجرا شده است. چارچوب نظری این مطالعه بر پایه مفاهیم تنوع بخشی درآمدی، استقلال مالی، و نظریه نمایندگی استوار است. روش تحقیق از نوع آمیخته (کیفی-کمی) بوده و داده های کیفی از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۵ نفر از خبرگان علمی و اجرایی، و داده های کمی از طریق پرسشنامه های محقق ساخته با حجم نمونه ۱۲۰ نفری از مدیران ارشد و کارشناسان مالی شهرداری تهران گردآوری شده است. تحلیل داده ها با استفاده از تکنیک دلفی فازی برای شناسایی مولفه ها، و روش تصمیم گیری چندمعیاره (TOPSIS) برای رتبه بندی الگوهای ترکیب درآمدی صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که الگوی ترکیب بهینه، متشکل از سهم ۴۵٪ مالیات های محلی (با اولویت مالیات بر عرصه و اعیان)، ۳۰٪ درآمدهای حاصل از ارائه خدمات شهری مبتنی بر هزینه-فایده، ۱۵٪ انتقالی های دولت مرکزی با هدف جبران نابرابری های منطقه ای، و ۱۰٪ درآمدهای سرمایه ای از طریق مشارکت عمومی-خصوصی می باشد. این الگو در مقایسه با ساختار موجود، ضریب تاب آوری مالی را تا ۴۰٪ بهبود می بخشد و آسیب پذیری ناشی از شوک های اقتصادی را به طور معناداری کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

ترکیب بهینه منابع مالی ، حکومت محلی ، تاب آوری مالی ، شهرداری تهران ، تنوع بخشی درآمدی ، تصمیم گیری چندمعیاره