مسئولیت مدنی ناشی از قراردادهای هوش مصنوعی در روابط خصوصی چالشها و راهکارهای نوین

با گسترش روزافزون استفاده از سیستم های هوش مصنوعی در انعقاد و اجرای قراردادها سوالات بنیادین در مورد تخصیص مسئولیت مدنی ناشی از خسارات ایجاد شده مطرح گردیده است. این مقاله به بررسی چالش های حقوقی حاصل از به کارگیری عامل های هوش مصنوعی خودمختار و مبتنی بر یادگیری ماشین در چرخه حیات قراردادهای خصوصی می پردازد با تمرکز بر دوره زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵. مقاله حاضر استدلال می کند که چارچوب های سنتی مسئولیت مدنی قراردادی و خارج از قرارداد، از جمله تقصیر و مسئولیت مطلق در مواجهه با تصمیمات غیر قابل پیش بینی و غیر شفاف هوش مصنوعی ناکافی هستند. با استفاده از روش تحلیلی توصیفی و بررسی اسناد تقنینی نوپدید در سطح بین المللی و اروپا این پژوهش به واکاوی مفاهیم "شخصیت حقوقی"، "نمایندگی"، "کنترل" "موثر" و "نقص" محصول می پردازد. یافته ها نشان می دهند که گرایش به سمت یک رژیم مسئولیت هدفمند و خطر محور برای سیستم های هوش مصنوعی پرخطر در حال ظهور است که در آن مالک توسعه دهنده یا کاربر حرفه ای به عنوان شخص مسئول شناخته می شوند. در پایان راهکارهایی مبتنی بر الزام به تامین بیمه اجباری، ایجاد صندوق های جبران خسارت و توسعه استانداردهای حسابرسی الگوریتمی پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

مسئولیت مدنی ، هوش مصنوعی ، قراردادهای خود اجرا ، شخصیت حقوقی هوش مصنوعی