سیر تحولات حقوق بین الملل در قرن نوزدهم

جهان در قرن نوزدهم شاهد اتفاقات عظیم سیاسی - اجتماعی و بروز پیشرفت های گسترده در عرصه علوم و فنون بود که البته نباید از نقش پررنگ اندیشمندان، محققان و سیاستمداران غربی در این میان غافل شد. برگزاری کنگره های مختلف پس از وقوع انقلاب ها و جنگ ها جهت پایان بخشیدن به خونریزی ها و جاه طلبی حاکمان اروپایی مانند کنگره وین و تاسیس کشورهای جدید موجب انعقاد عهدنامه های بین المللی و ظهور مبانی و قواعد جدید در عرصه حقوق بین الملل گردید. مضافا این عهدنامه ها باعث ظهور همگرایی هایی در اروپا مانند اتحاد مقدس و اتفاق اروپایی که اندیشه دیرینه وحدت دولت های اروپایی را تقویت می نمود، شد. گاهی نیز معاهدات مزبور منتج به واگذاری قهری سرزمین دولت های مغلوب جنگ همچون ایران و عثمانی یا الزام به اجاره سرزمین خود مانند چین گردید. مع هذا قرن نوزدهم مصادف با تحقق اقدامات عملی در حوزه صیانت از حقوق بشر مانند انعقاد نخستین معاهده جهانی منع برده داری (۱۸۴۰) و تصویب اولین قانون منع برده داری در آمریکا (۱۸۷۳) است. همچنین سده مزبور را می توان دوران سلطه اندیشه های مکتب اراده گرایی در ساحت حقوق بین الملل دانست که در راستای تفوق بخشی به اصل حاکمیت دولتها بود. در نوشتار حاضر برآنیم با توسل به روش پژوهش توصیفی و تحلیلی، در ضمن مطالعه روند اتفاقات مهم سیاسی و اجتماعی قرن نوزدهم سیر تحولات حقوق بین المللی متاثر از آن رخدادها را تشریح و تحلیل نماییم.

کلیدواژه ها:

قرن نوزدهم ، کنگره وین ، اتحاد مقدس و اتفاق اروپایی ، مکتب اراده گرایی ، حقوق بین الملل