اعتبار و قابلیت اجرای قراردادهای هوشمند در داوری تجاری بین المللی (تحلیل تطبیقی حقوق اتحادیه اروپا حقوق انگلستان و اسناد آنسیترال

گسترش سریع فناوری بلاک چین در عرصه تجارت بین الملل موجب ظهور قراردادهای هوشمند شده است؛ قراردادهایی که با اتکا بر کدهای رایانه ای تعهدات قراردادی را به صورت خودکار و بدون مداخله مستقیم انسان اجرا می کنند. این ویژگی فنی، چالش های بنیادینی را نسبت به مفاهیم سنتی حقوق قراردادها و داوری تجاری بین المللی از جمله رضایت طرفین، تفسیر قرارداد، حسن نیت و نقش داور در حل و فصل اختلافات مطرح می سازد. مسئله اصلی این پژوهش آن است که آیا چارچوب های حقوقی و داوری موجود توان شناسایی و اجرای موثر قراردادهای هوشمند را در بستر تجارت بین الملل دارند یا نیازمند بازخوانی و تفسیر نوین هستند. مقاله حاضر با بهره گیری از روش تحلیلی - تطبیقی اعتبار و قابلیت اجرای قراردادهای هوشمند در داوری تجاری بین المللی را با تمرکز بر حقوق اتحادیه اروپا، حقوق انگلستان و اسناد آنسیترال مورد بررسی قرار می دهد. در این راستا، مفاهیمی نظیر اصل حاکمیت اراده، حسن نیت قراردادی و تشکیل موافقت نامه داوری در محیط های قراردادی خود اجرا تحلیل می شوند. یافته های پژوهش نشان می دهد که حقوق انگلستان با اتخاذ رویکردی انعطاف پذیر زمینه شناسایی حقوقی قراردادهای هوشمند را فراهم ساخته است، در حالی که اتحادیه اروپا با رویکردی محتاطانه و تنظیم گرایانه به این پدیده می نگرد، همچنین مقاله استدلال می کند که کنوانسیون نیویورک ۱۹۵۸ با تفسیر سنتی خود پاسخگوی تمامی ویژگی های فنی و حقوقی قراردادهای هوشمند نیست. در پایان پژوهش نتیجه می گیرد که بدون نیاز به اصلاح بنیادین اسناد موجود می توان از طریق تفسیر هدف محور و فناورانه اصول داوری بین المللی همراه با بهره گیری از اسناد نرم آنسیترال الگوی حقوقی کارآمدی برای حل و فصل اختلافات ناشی از قراردادهای هوشمند در تجارت بین الملل ارائه داد.

کلیدواژه ها:

قراردادهای هوشمند ، داوری تجاری بین المللی ، اعتبار و قابلیت اجرای قرارداد ، حاکمیت اراده طرفین ، حسن نیت قراردادی ، اسناد انسیترال