چالش های اینکوترمز ۲۰۲۰ در مواجهه با ریسکهای ژئوپولیتیک حمل ونقل دریایی با تاکید بر تنگه هرمز

اینکوترمز ۲۰۲۰ به عنوان مهمترین مجموعه قواعد تفسیری در تنظیم قراردادهای فروش بین المللی کالا، چهارچوبی استاندارد و بنیادین برای تقسیم ریسک، توزیع هزینه و تعهدات میان فروشنده و خریدار فراهم می آورد. با این حال پرسش اساسی این است که آیا این سازوکار در شرایط ناامنی ژئوپولیتیک، به ویژه در گذرگاه های حساس دریایی، همچنان کارآمد است؟ مقاله ی حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی با تمرکز بر تنگه هرمز و شرایط ویژه ی فعلی کشور به عنوان یکی از مهمترین کانون های ریسک ژئوپولیتیک دریایی به تحلیل کارآمدی اینکوترمز در مواجهه با ریسک هایی نظیر توقیف کشتی، افزایش حق بیمه ی جنگ، محاصره ی اقتصادی، تغییر مسیر اجباری و تاخیر ناشی از تنش های امنیتی می پردازد. یافته ها نشان می دهد که اینکوترمز اگرچه در تعیین نقطه ی انتقال ریسک موثر است اما در مواجهه با تبعات ژئوپولیتیکی اختلال در کشتیرانی، مدیریت و بازتوزیع پیامدهای بحران و محاصره و تحریم با خلاهای ساختاری مواجه است. این پژوهش با تبیین تمایز میان انتقال ریسک و مدیریت ریسک، پیشنهاد می کند که قراردادهای حمل و نقل دریایی در این مناطق نیازمند پیوست امنیتی قراردادی، ارجاع به اصول UNIDROIT و مکانیزم پوشش بیمه ای تکمیلی همراه گردد. در پایان برای تحلیل دقیق تر، مسئله این مقاله یک چارچوب مفهومی تحت عنوان مدل انتقال ریسک پویا در حمل و نقل دریایی به همراه شروط تکمیلی از جمله شرط امنیت مسیر، شرط بازنگری و تعلیق قرارداد و تخصیص بیمه تکمیلی، مدلی عملی برای ارتقای کارآمدی قراردادهای حمل و نقل دریایی در شرایط ناامنی ژئوپولیتیک ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

اینکوترمز ، ۲۰۲۰ ، حمل و نقل ، دریایی ، تنگه هرمز ، ریسک ، ژئوپولیتیک ، تجارت بین الملل