رابطه رهبری تحول آفرین، رضایت شغلی، انگیزش درونی و عملکرد کارکنان

پژوهش حاضر با هدف بررسی روابط میان رهبری تحول آفرین، انگیزش درونی، رضایت شغلی و عملکرد کارکنان در شهرداری تهران انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه کارکنان رسمی و پیمانی شهرداری تهران در سال ۱۴۰۴ تشکیل دادند که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان، حجم نمونه ۳۸۴ نفر تعیین و با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه های استاندارد رهبری تحول آفرین (باس و آولیو، ۲۰۰۰)، رضایت شغلی مینه سوتا (ویس و همکاران، ۱۹۶۷)، انگیزش درونی (ریان، ۱۹۸۲؛ مک آلی و همکاران، ۱۹۸۹؛ دسی و همکاران، ۱۹۹۴) و عملکرد کارکنان (کندری، ۲۰۰۵) بود که روایی محتوایی با نظر خبرگان و پایایی با آلفای کرونباخ تایید شد. داده ها با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و نرم افزار SmartPLS تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که تمامی پنج فرضیه پژوهش تایید می شوند. رهبری تحول آفرین بر انگیزش درونی (β=۰.۵۸۲)، انگیزش درونی بر رضایت شغلی (β=۰.۶۲۴)، رهبری تحول آفرین بر عملکرد کارکنان (β=۰.۱۴۲)، انگیزش درونی بر عملکرد کارکنان (β=۰.۳۵۶) و رضایت شغلی بر عملکرد کارکنان (β=۰.۲۹۸) تاثیر مثبت و معناداری دارند. شاخص های برازش مدل (SRMR=۰.۰۶۲، NFI=۰.۹۲۴، GOF=۰.۵۵۱) حاکی از برازش مطلوب مدل پژوهش است. نتایج پژوهش نشان می دهد که رهبری تحول آفرین از طریق تقویت انگیزش درونی و رضایت شغلی، نقش موثری در ارتقای عملکرد کارکنان شهرداری تهران ایفا می کند. بر این اساس، طراحی برنامه های توسعه رهبری تحول آفرین و مداخلات موثر بر انگیزش درونی و رضایت شغلی برای بهبود عملکرد کارکنان به مدیران و سیاست گذاران شهرداری تهران پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، انگیزش درونی ، رضایت شغلی ، عملکرد کارکنان