مرجعیت قرآن در علوم انسانی اسلامی از دیدگاه امام خمینی (ره)

قرآن کریم به عنوان مهمترین منبع معرفتی در اسلام نقش بنیادینی در هدایت، فکری، اخلاقی و اجتماعی انسان ایفا می کند این کتاب الهی افزون بر ارائه آموزه های عبادی و اخلاقی دارای معارف گسترده ای در حوزه شناخت انسان، جامعه و روابط انسانی است که می تواند مبنایی برای شکل گیری علوم انسانی اسلامی باشد. در دوران معاصر و با گسترش علوم انسانی مدرن مسئله مرجعیت قرآن در تبیین مبانی علوم انسانی به یکی از مباحث مهم در اندیشه اسلامی تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مرجعیت قرآن در علوم انسانی اسلامی از دیدگاه امام خمینی(ره) انجام شده است. روش پژوهش توصیفی - تحلیلی است و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و آثار اندیشه ای امام خمینی تلاش شده است جایگاه قرآن در شکل گیری مبانی علوم انسانی اسلامی تبیین گردد. در این پژوهش ابتدا مفهوم مرجعیت قرآن و علوم انسانی بررسی می شود سپس نسبت علوم انسانی اسلامی با علوم انسانی مدرن مورد تحلیل قرار می گیرد و در ادامه دیدگاه امام خمینی درباره نقش قرآن در هدایت علم و جامعه مورد قرار می گیرد. مطالعه یافته های پژوهش نشان می دهد که از منظر امام خمینی (ره) قرآن کریم تنها کتابی برای هدایت فردی انسان نیست، بلکه منبعی جامع برای ساماندهی حیات اجتماعی و تمدنی مسلمانان نیز به شمار می آید. بر این اساس علوم انسانی اسلامی بدون رجوع به آموزه های قرآنی نمی تواند از مبانی معرفتی و ارزشی اصیل برخوردار باشد. از این رو بازگشت به قرآن و بهره گیری از معارف آن می تواند زمینه ساز شکل گیری علوم انسانی اسلامی و تحقق تمدن نوین اسلامی گردد.

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، امام خمینی(ره) ، علوم انسانی اسلامی ، مرجعیت قرآن ، علم و دین