طراحی مدل مدیریت بحران در شرایط جنگی: ارتقای تاب آوری سازمانی در سازمان های بخش عمومی ایران

جنگ یکی از پیچیده ترین و مخرب ترین اشکال بحران است که نهادهای دولتی، خدمات عمومی، زیرساخت ها و ثبات اجتماعی را تحت تاثیر قرار می دهد. در چنین شرایطی، سازمان های بخش عمومی ملزم به حفظ تداوم عملیاتی، مدیریت منابع محدود و پاسخگویی موثر به شرایط به سرعت در حال تغییر هستند. بنابراین، توسعه یک مدل مدیریت بحران موثر که تاب آوری سازمانی را تقویت کند، مساله ای حیاتی برای سیستم های مدیریت عمومی است. این مطالعه با هدف طراحی یک مدل مدیریت بحران در شرایط جنگی با تاکید بر ارتقای تاب آوری سازمانی در سازمان های بخش عمومی ایران انجام شده است. پژوهش از رویکرد روش ترکیبی استفاده می کند. در مرحله کیفی، مصاحبه های نیمه ساختارمند با کارشناسان مدیریت عمومی و مدیریت بحران انجام شد و تحلیل موضوعی برای شناسایی ابعاد و مولفه های کلیدی به کار گرفته شد. در مرحله کمی، مدل پیشنهادی با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری آزمون شد. یافته ها نشان می دهد که رهبری بحران، آمادگی سازمانی، هماهنگی بین سازمانی، مدیریت منابع و ارتباطات بحران از مهم ترین ابعادی هستند که تاب آوری سازمانی را تحت تاثیر قرار می دهند. از میان این عوامل، هماهنگی بین سازمانی و رهبری بحران بیشترین تاثیر را بر تاب آوری دارند. این مطالعه با ارائه چارچوب یکپارچه ای برای بهبود تاب آوری نهادهای دولتی در شرایط جنگی به ادبیات مدیریت بحران و مدیریت عمومی کمک می کند. مدل پیشنهادی پیامدهای عملی برای سیاستگذاران و مدیران عمومی دارد که به دنبال تقویت آمادگی، سازگاری و تداوم خدمات عمومی در بحران های پیچیده هستند.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، بحران های جنگی ، تاب آوری سازمانی ، مدیریت عمومی ، سازمان های دولتی ، حکمرانی بحران