چارچوب حسابداری سرمایه فکری در سازمانهای مدیریت شهری و تاثیر آن بر ارزش اقتصادی خدمات عمومی

دهه های اخیر تحول از اقتصاد صنعتی به اقتصاد دانش بنیان موجب شده است که دارایی های نامشهود به یکی از مهم ترین عوامل ارزش آفرینی سازمان ها تبدیل شوند. در این میان سازمان های مدیریت شهری به عنوان نهادهای اصلی ارائه دهنده خدمات عمومی بخش قابل توجهی از ارزش خود را از طریق منابع نامشهودی همچون دانش کارکنان، ساختارهای اطلاعاتی، نظام های مدیریتی، روابط بین سازمانی و سرمایه اجتماعی ایجاد می کنند. با این وجود، نظام های سنتی حسابداری به دلیل تمرکز بر دارایی های مشهود و معاملات مالی قادر به انعکاس کامل ارزش اقتصادی حاصل از سرمایه فکری نیستند. هدف این پژوهش ارائه چارچوبی برای حسابداری سرمایه فکری در سازمان های مدیریت شهری و بررسی تاثیر آن بر ارزش اقتصادی خدمات عمومی است. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند ادبیات، موضوع به بررسی ابعاد سرمایه فکری و نقش آن در ارتقای عملکرد اقتصادی سازمان های مدیریت شهری می پردازد. نتایج نشان می دهد که سرمایه انسانی، سرمایه ساختاری و سرمایه ارتباطی از طریق افزایش بهره وری، بهبود کیفیت خدمات، ارتقای پاسخگویی، کاهش هزینه های عملیاتی و افزایش رضایت شهروندان ارزش اقتصادی خدمات عمومی را به طور معناداری افزایش می دهند؛ همچنین استقرار نظام حسابداری سرمایه فکری در سازمان های مدیریت شهری می تواند زمینه بهبود تصمیم گیری، تخصیص بهینه منابع، توسعه شفافیت مالی و ارتقای حکمرانی شهری را فراهم سازد. بر اساس یافته ها چارچوب پیشنهادی پژوهش شامل چهار مرحله شناسایی، اندازه گیری، گزارشگری و مدیریت سرمایه فکری است که می تواند به عنوان الگویی برای توسعه نظام حسابداری نوین در بخش عمومی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سرمایه فکری ، حسابداری سرمایه فکری ، مدیریت شهری ، دارایی های نامشهود ، ارزش اقتصادی خدمات عمومی