مدل سازی پذیرش تکنولوژی های مبتنی بر واقعیت افزوده (AR) برای بهبود عملکرد مدیریت پروژه در محیط های صنعتی

در عصر تحول دیجیتال ادغام فناوری های نوظهور در مدیریت پروژه های صنعتی به ضرورتی برای ارتقای بهره وری و کاهش خطاهای انسانی تبدیل شده است. واقعیت افزوده (AR) به عنوان ابزاری کلیدی قابلیت همپوشانی داده های دیجیتال با دنیای واقعی را داراست. با این حال نرخ پذیرش آن در صنایع همچنان با چالش های ساختاری و انسانی روبروست. پژوهش حاضر با هدف مدل سازی عوامل موثر بر پذیرش تکنولوژی AR در مدیریت پروژه صنعتی انجام شده است. روش تحقیق به کار گرفته شده، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر رویکرد کمی است که با استفاده از مدل معادلات ساختاری (SEM) و داده های گردآوری شده از مهندسان و مدیران پروژه به تحلیل متغیرهای کلیدی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که سودمندی ادراک شده و پشتیبانی سازمانی، قوی ترین پیش بین های پذیرش این فناوری هستند در حالی که ریسک های امنیتی به عنوان بازدارنده ای معنادار عمل می کنند. نتایج این مدل سازی نشان می دهد که موفقیت در پیاده سازی AR مستلزم ایجاد بستری است که در آن آموزش های تخصصی با پروتکل های امنیتی دقیق ترکیب شوند. این مطالعه ضمن ارائه چارچوبی استراتژیک برای مدیران مهندسی، مسیر گذار به سوی کارخانه های هوشمند را از طریق بهینه سازی فرآیندهای مدیریت پروژه هموار می سازد.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، مدیریت پروژه صنعتی ، مدل سازی پذیرش ، تکنولوژی ، تحول دیجیتال ، عملکرد عملیاتی