ارتقای تاب آوری و توسعه پایدار شهری از طریق حکمرانی و مدیریت هوشمند منابع با تاکید بر الگوی برنامه ریزی فضایی

رشد فزاینده شهرنشینی و افزایش فشار بر منابع محدود شهری ضرورت به کارگیری رویکردهای نوین در مدیریت شهری را بیش از پیش آشکار ساخته است. یکی از موثرترین رویکردها برای ارتقای بهره وری منابع و بهبود کیفیت زیست پذیری برنامه ریزی فضایی مبتنی بر داده های مکانی و تحلیل های هوشمند است. در این مقاله با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و بهره گیری از تجربیات عملی در فرآیندهای بازدید، نظارت و پایش پروژه های شهری نقش برنامه ریزی فضایی در مدیریت پایدار منابع بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری ابزارهای مکان محور مانند GIS در تصمیم گیری های عمرانی، مدیریت پسماند، ساماندهی شبکه حمل ونقل و بودجه، می تواند تا حد قابل توجهی از اتلاف منابع جلوگیری کرده و تاب آوری شهری را افزایش دهد. این مقاله تاکید می کند که یکپارچه سازی مدیریت منابع با برنامه ریزی فضایی نه تنها هزینه های عمرانی را کاهش می دهد بلکه کیفیت زندگی و مشارکت شهروندان را نیز ارتقا می بخشد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار شهری ، برنامه ریزی فضایی ، مدیریت منابع ، GIS ، مدیریت شهری