مرگ نویسنده مرگ خواننده و زایش پینه دوز عصیان در برابر فلسفه بارت با تکیه بر آموزه های وی و با آزمودن سروده هایی از حافظ

رولان بارت (۱۹۱۵-۱۹۸۰) مرگ نویسنده را در نوشتار نسبتا کوتاهی با همین عنوان اعلام می دارد و جایگاه خداگونهایی را که در آفرینش متن معنابخشی به آن و تضمین معناداری و انسجام آن به نویسنده نسبت داده اند از او بازمی ستاند و به خواننده می بخشد و در حقیقت مرگ نویسنده را نویدبخش تولد خواننده و زایش خواننده را تنها با مرگ نویسنده امکان پذیر می داند. این مقاله با تکیه بر آموزه های بارت اما با رفتن راهی دیگر و رسیدن به منزلی متفاوت، مرگ خواننده و زایش پینه دوز را جار می کشد؛ پینه دوزی که در جایگاه سنتی خواننده و منتقد و مفسر می نشیند و آنچه در مورد متن می بافد نه آفرینش و نوآوری و نقد و خوانش خلاقانه بلکه به هم دوختن وصله های مندرس و پاره پاره ای است که هر تکه را از کسی و جایی به وام گرفته است. میدانی که هم اندیشه های بارت و هم ادعاهای تازه این جستار در آن آزموده می شود ابیاتی از حافظ شیرازی و سرچشمه هایی است که آبشخور این سروده ها بوده اند. استدلال اصلی این مقاله آن است که بارت می بایست همگام و همزمان با اعلام مرگ نویسنده مرگ خواننده را نیز به اطلاع همگان می رساند در صورتی که پس از جار زدن مرگ نویسنده وی تولد خواننده را دست افشان و پایکوبان جشن می گیرد.

کلیدواژه ها:

حافظ ، نویسنده ، خواننده ، پینه دوز ، مرگ ، خواننده ، متن ، بارت