تاثیر آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر عملکرد نوشتاری فراگیران ایرانی زبان انگلیسی یک مرور روایی

مهارت نگارش دانشگاهی به زبان انگلیسی برای فراگیران ایرانی چالشی اساسی و چندوجهی به شمار می آید و شیوه های سنتی آموزش که عمدتا بر محصول نهایی تمرکز دارند به تنهایی پاسخگوی نیازهای این حوزه نیستند. در سال های اخیر، چارچوب یادگیری خودتنظیمی با تاکید بر مدیریت فعالانه فرایندهای شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری توسط خود فراگیر، به عنوان رویکردی امیدبخش در آموزش مهارت نگارش مطرح شده است. هدف مطالعه مروری حاضر، بررسی و ترکیب پژوهش های موجود در زمینه تاثیر آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی بر عملکرد نوشتاری فراگیران ایرانی زبان انگلیسی است. جستجوی جامع در پایگاه های اطلاعاتی معتبر فارسی و انگلیسی به شناسایی ۲۷ مطالعه واجد شرایط انجامید که بر اساس ابعاد چهارگانه چارچوب پینتریچ شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری دسته بندی و تحلیل شدند. یافته های این مرور نشان می دهد که بدنه پژوهش های موجود عمدتا بر ابعاد فراشناختی و شناختی متمرکز بوده و شواهد قابل توجهی برای اثر بخشی مداخلات معطوف به این دو بعد در ارتقای کیفیت نوشتار و خودکارآمدی فراگیران وجود دارد. با این حال، ابعاد انگیزشی و رفتاری و همچنین تعامل میان این ابعاد کمتر مورد توجه قرار گرفته اند همچنین مداخلات یکپارچه ای که به طور همزمان هر چهار بعد را در بستر طبیعی کلاس های درس دانشگاهی ایران پوشش دهند بسیار اندک هستند. این مقاله ضمن ارائه تصویری روشن از وضعیت موجود مسیرهایی را برای پژوهش های آینده پیشنهاد می کند و بر اهمیت حرکت به سوی مداخلات جامع و بومی شده تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودتنظیمی ، عملکرد نوشتاری فراگیران ایرانی زبان انگلیسی ، آموزش راهبردی ، مرور روایی