بررسی مقایسهای مثنویهای وحشی بافقی و اهلی شیرازی با نظامی

یکی از مشهورترین سخن سرایان تاریخ ادب فارسی که همواره مورد توجه شاعران پس از خود قرار گرفته است نظامی گنجوی است. وی با شیوه توصیف بدیع، اعجاز هنری، خاص لطافت بیان و پاکی احساسات در صدر سرایندگان منظومه های داستانی جای دارد. شیوه سخن سرایی نظامی افزون بر آن که داستان سرایی را به کمال رساند سبب شد در دوره های پس از او شاعران بسیاری به طبع آزمایی در سرایش خمسه ها بپردازند. در عصر صفوی قالب مثنوی در کنار غزل مورد توجه ویژه سرایندگان بود و شاعران مثنوی سرای این دوره توجهی خاص به خمسه نظامی داشتند. در این مقاله با هدف شناخت میزان و چگونگی تاثیر نظامی بر منظومه سرایان دوره صفویه نمونه هایی از منظومه های این دوره از جمله فرهاد و شیرین عرفی، ناظر و منظور و خلد برین وحشی بافقی و مجمع الابکار و سحر حلال اهلی شیرازی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که وحشی بافقی و اهلی شیرازی با وجود پیروی از سبک نظامی، نوآوری هایی را نیز در آثار خود به کار بسته اند که بیانگر شکل گیری سبک شخصی آنان است. این نوآوری ها شامل بهره گیری از صور خیال تازه، بیان اعتقادات شیعی استفاده از خرده روایت ها، روایت حکایات نو و به کارگیری زبانی متفاوت است.

کلیدواژه ها:

سبک ، نظامی ، وحشی بافقی ، اهلی شیرازی ، نوآوری