محاسبه و تحلیل سنجه های درهم تنیدگی در گذار فاز کوانتومی میان ساختارهای کروی و تغییر شکل یافته در هسته های زوج زوج

گذار فاز کوانتومی در هسته های زوج زوج بیانگر تغییر کیفی در ساختار حالت پایه سامانه در اثر تغییر پارامترهای کنترلی هامیلتونین است. در چارچوب مدل اندرکنش بوزونی، گذار از حد کروی (U(۵)) به حد تغییر شکل یافته محوری (SU(۳)) یکی از مسیرهای مهم برای توصیف تغییر شکل جمعی هسته محسوب می شود. در این پژوهش سنجه های درهم تنیدگی به عنوان ابزارهایی مکمل برای شناسایی ناحیه گذار فاز کوانتومی کروی به تغییر شکل یافته بررسی می شوند. برای این منظور حالت پایه سامانه در فضای بوزون های (s) و (d) در نظر گرفته شده و با استفاده از ماتریس چگالی کاهش یافته و تجزیه اشمیت میان زیرسامانه های بوزونی استخراج می شود. سپس آنتروپی فون، نویمان، عدد اشمیت و شکاف اشمیت بر حسب ضرایب اشمیت محاسبه و رفتار آنها در طول مسیر گذار تحلیل می شود. آنتروپی فون نویمان و عدد اشمیت میزان گستردگی حالت کوانتومی روی مولفه های مختلف را نشان می دهند، در حالی که شکاف اشمیت به دلیل حساسیت به تغییرات طیف ماتریس چگالی کاهش یافته می تواند شاخص مناسبی برای تشخیص ناحیه بحرانی باشد. نتایج این بررسی نشان می دهد که تحلیل همزمان این سنجه ها می تواند تصویری دقیق تر از تغییر ساختار کوانتومی هسته در گذار کروی به تغییر شکل یافته ارائه دهد و در کنار کمیت های مرسوم ساختار هسته ای به عنوان روشی اطلاعاتی برای شناسایی گذار فاز کوانتومی در هسته های زوج زوج به کار رود.

کلیدواژه ها:

گذار فاز کوانتومی ، درهم تنیدگی کوانتومی ، مدل اندرکنش بوزونی (IBM) ، آنتروپی فون نویمان ، عدد اشمیت موثر ، شکاف اشمیت ، هسته های زوج زوج