واسازی مفهوم هویت در منظر شهری معاصر ایران

هویت شهری در دوران معاصر دیگر مفهومی ثابت و یکپارچه نیست بلکه در بستر جهانی شدن سرمایه داری متاخر و رسانه ای شدن فضا به مفهومی سیال و چندلایه تبدیل شده است. Jacques Derrida در کتاب Writing and Difference بیان می کند که معنا هرگز نهایی و تثبیت شده نیست و همواره در فرایند تفاوت و تعویق شکل می گیرد. برهمین اساس منظر شهری را می توان متنی باز تلقی کرد که در آن هویت پیوسته بازتولید و واسازی می شود. این مقاله با رویکرد تفسیری-انتقادی و مبتنی بر نظریه واسازی به تحلیل مفهوم هویت در منظر شهری معاصر ایران می پردازد. نمونه های موردی شامل میدان نقش جهان اصفهان و پوتسدامر پلاتز برلین انتخاب شده اند تا تفاوت میان هویت تاریخی-تمدنی و هویت پسامدرن-رسانه ای بررسی شود. یافته ها نشان می دهد که منظر شهری معاصر نه بازتاب یک هویت واحد بلکه عرصه ای برای تولید معناهای متکثر، متناقض و سیال است.

کلیدواژه ها:

هویت ، شهری ، منظر شهری ، سیما و منظر ، جهانی شدن