مدل یابی علی شدت علائم اختلال شخصیت وسواسی جبری براساس طرحواره های ناسازگار اولیه و روابط موضوعی؛ نقش میانجی خودانتقادی

هدف: این پژوهش با هدف بررسی نقش طرحواره های ناسازگار اولیه و روابط موضوعی در شدت علائم اختلال شخصیت وسواسی جبری با میانجی خود انتقادی انجام گرفت. روش شناسی پژوهش:این مطالعه توصیفی همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود که با مشارکت 220 نفر از دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاه محقق اردبیلی در سال تحصیلی 1403-1404 انجام گرفت. نمونه ها به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و پرسشنامه های شخصیت وسواسی جبری مارتوکویچ (2004)، طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ (1998)، روابط موضوعی بل (1986) و مقیاس سطوح خودانتقادی تامپسون و زوروف (2004) را تکمیل کردند. تحلیل داده ها، به روش همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزارهای SPSS26 و AMOS24 انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که حوزه های دیگر جهت مندی، گوش بزنگی بیش از حد و بازداری و محدودیت های مختل بر شدت علائم اختلال شخصیت وسواسی جبری از طریق خودانتقادی درونی اثر غیرمستقیم و معناداری دارد. اما حوزه های بریدگی و طرد، خودگردانی و عملکرد مختل و دیگر جهت مندی بر شدت علائم اختلال شخصیت وسواسی جبری از طریق خودانتقادی مقایسه ای اثر غیرمستقیم و معناداری دارد. دیگر نتایج پژوهش نیز نشان داد که روابط موضوعی بر شدت علائم اختلال شخصیت وسواسی جبری از طریق خودانتقادی مقایسه ای اثر غیرمستقیم و معناداری دارد. اما روابط موضوعی بر شدت علائم اختلال شخصیت وسواسی جبری از طریق خودانتقادی درونی اثر غیرمستقیم و معناداری ندارد. نتیجه گیری: این نتایج تلویحا از نقش طرحواره های ناسازگار اولیه، روابط موضوعی و خود انتقادی در شکل گیری شخصیت وسواسی جبری حمایت می کند.

کلیدواژه ها:

اختلال شخصیت وسواسی جبری ، طرحواره های ناسازگار اولیه ، روابط موضوعی ، خود انتقادی.