اثربخشی درمان شناختی-رفتاری در تحمل آشفتگی زنان دچار دلزدگی زناشویی

دلزدگی زناشویی یکی از آسیب های شایع در روابط زوجین است که با کاهش صمیمیت، افزایش تنش های عاطفی و افت کیفیت زندگی زناشویی همراه بوده و می تواند زمینه ساز اختلالات روان شناختی متعدد شود. یکی از ویژگی های مرتبط با این وضعیت، تحمل آشفتگی است که ناتوانی در مدیریت هیجان های منفی و پریشانی روان شناختی را نشان می دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری بر تحمل آشفتگی زنان دارای دلزدگی زناشویی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان متاهل مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره منطقه ۱۵ تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها مقیاس تحمل آشفتگی سیمونز و همکاران (۲۰۰۵) بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای تحت مداخله درمان شناختی–رفتاری قرار گرفت و گروه کنترل در فهرست انتظار قرار داشت. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد درمان شناختی–رفتاری موجب افزایش معنادار تحمل آشفتگی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. این یافته بیانگر اثربخشی مداخله مذکور در بهبود توانایی مقابله با پریشانی روان شناختی زنان مبتلا به دلزدگی زناشویی است. بر اساس نتایج، بهره گیری از رویکرد شناختی–رفتاری می تواند به عنوان یک مداخله کارآمد و قابل استفاده برای بهبود سلامت روان و افزایش سازگاری هیجانی زنان در معرض آسیب های زناشویی توصیه شود.

کلیدواژه ها:

دلزدگی زناشویی ، تحمل آشفتگی ، درمان شناختی–رفتاری ، زنان متاهل ، پریشانی روان شناختی