نقش روش های تعاملی و آموزش الکترونیکی در ارتقای آموزش ادبیات فارسی در آموزشکده‎های عالی ایران

آموزش ادبیات فارسی در دانشگاه ها همواره از جایگاهی مهم برخوردار بوده است، اما در سال های اخیر، شیوه های سنتی تدریس با چالش هایی مانند کاهش انگیزه دانشجویان، محدود شدن مشارکت فعال آنان و دشواری درک لایه های معنایی متون کلاسیک روبه رو شده است. در چنین شرایطی، بهره گیری از روش های نوین آموزشی، به ویژه آموزش تعاملی و آموزش الکترونیکی، می تواند افق های تازه ای را در فرایند یاددهی-یادگیری بگشاید. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی-توصیفی، به بررسی نقش این دو شیوه در ارتقای کیفیت آموزش ادبیات فارسی می پردازد. یافته های این بررسی نشان می دهد که آموزش تعاملی با ایجاد فضای گفت وگو، مباحثه و تحلیل مشارکتی، زمینه را برای فهم عمیق تر متون ادبی و تقویت مهارت های تفسیری دانشجویان فراهم می کند. از سوی دیگر، آموزش الکترونیکی با بهره گیری از فناوری های دیجیتال، امکان دسترسی آسان تر به منابع، افزایش انعطاف پذیری آموزشی و تقویت تعامل استاد و دانشجو را مهیا می سازد. نتیجه آنکه تلفیق این دو رویکرد، به ویژه در قالب آموزش ترکیبی، می تواند اثربخش ترین الگو برای تدریس ادبیات فارسی در دانشگاه ها باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش تعاملی ، آموزش الکترونیکی ، ادبیات فارسی ، یادگیری فعال ، آموزش دانشگاهی