بررسی رابطه میان خودکارآمدی و انگیزش با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی پیوند میان سازه روان شناختی «خودکارآمدی» و متغیر بنیادین «انگیزش تحصیلی» در میان دانش آموزان دوره ابتدایی صورت گرفته است. خودکارآمدی، به عنوان باوری عمیق نسبت به توانمندی های فردی برای مدیریت و اجرای وظایف محوله، نقش بسزایی در تبیین رفتارهای هدفمند و تداوم تلاش های آموزشی دارد. نتایج به دست آمده نشان می دهد که دانش آموزانی که از خودکارآمدی بالاتری برخوردارند، به دلیل ادراک مثبتی که از توانایی های شناختی و اجرایی خود دارند، نه تنها در مواجهه با چالش های آموزشی کمتر دچار فرسودگی می شوند، بلکه با اشتیاق بیشتری به فعالیت های یادگیری مبادرت می ورزند. این پژوهش همچنین تبیین می کند که چگونه انگیزش درونی (به عنوان نیروی محرکه اصلی رفتار) در تعامل با خودکارآمدی، زمینه را برای ارتقای موفقیت های آموزشی فراهم می آورد. در این راستا، با شناسایی منابع چهارگانه خودکارآمدی و عوامل موثر بر آن، تاکید می شود که نظام آموزشی با تقویت راهبردهای یادگیری و ایجاد محیطی انگیزشی، می تواند باور به توانمندی را در دانش آموزان نهادینه کرده و از این طریق، بستر لازم برای «پیشرفت تحصیلی» مستمر آنان را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، انگیزش ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی