نقش خودشناسی در شکل گیری هویت فردی و ارتقای سلامت روان جوانان رویکردی از منظر روان شناسی شخصیت

خودشناسی به عنوان یکی از مولفه های بنیادین رشد روان شناختی، نقش مهمی در شکل گیری هویت فردی انسجام شخصیت و ارتقای سلامت روان ایفا می کند. شناخت خویشتن شامل آگاهی فرد از ویژگی های شخصیتی، ارزش ها، باورها، توانمندی ها، محدودیت ها و اهداف زندگی است و می تواند زمینه انتخاب های آگاهانه، سازگاری اجتماعی و رشد شخصیت سالم را فراهم سازد. هدف مقاله حاضر بررسی نقش خودشناسی در شکل گیری هویت فردی و ارتقای سلامت روان جوانان با تاکید بر رویکردهای روان شناسی شخصیت است. پژوهش حاضر به شیوه مروری - تحلیلی انجام شده و با بررسی منابع کتابخانه ای نظریه های برجسته شخصیت و یافته های پژوهش های انجام شده در حوزه خودشناسی، هویت و سلامت روان مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که خودشناسی از طریق افزایش خودآگاهی، تقویت خودپذیری، بهبود تنظیم هیجان، افزایش احساس معنا در زندگی و ارتقای عزت نفس نقش محافظتی در برابر مشکلات روان شناختی ایفا می کند. بررسی نظریه های راجرز، یونگ، اریکسون و آلپورت نشان می دهد که شناخت خویشتن، فرایندی اساسی در رسیدن به شخصیت منسجم و هویت پایدار است. همچنین یافته های روانشناسی مثبت نگر بیانگر آن است که خودآگاهی و شناخت ظرفیت های فردی با افزایش بهزیستی روانشناختی و رضایت از زندگی ارتباط دارد. با توجه به چالش های هویتی جوانان در عصر تغییرات سریع اجتماعی و گسترش رسانه های دیجیتال توجه به آموزش مهارت های خودشناسی می تواند راهبردی موثر برای تقویت سلامت روان و رشد شخصیت سالم باشد.

کلیدواژه ها:

خودشناسی ، هویت فردی ، سلامت روان ، روانشناسی ، شخصیت ، خودآگاهی ، جوانان ، رشد شخصیت